Rol: initiatiefnemer en inhoudelijk ontwikkelaar
Verantwoordelijkheid: vertaling van waterlinie-erfgoed naar verhaal, route en beeld
Context: platform rond forten en waterlinies, met focus op geschiedenis, landschap en identiteit
Resultaat: publieksgerichte ontsluiting van erfgoed in samenhangende narratieven
Moed!, 25 borden langs de Geniedijk tonen moed, oorlog en geschiedenis, toelichting op erfgoedkunstwerk Marcel van Kerkvoorde bij NS station Hoofddorp.
Serie van vierentwintig tekeningen, gepresenteerd als een sequentiële installatie. Het werk onderzoekt macht en beeldvorming door middel van herhaling, tempo en ruimtelijke ordening. De tekeningen functioneren afzonderlijk, maar vormen gezamenlijk een doorlopende beeldreeks waarin optreden en reactie centraal staan.
Syncope van Marcel van Kerkvoorde is een documentaire installatie van vijftig schilderijen die geschiedenis, educatie en erfgoed samenbrengt. De reeks volgt twee mannen van de loopgraven in de Eerste Wereldoorlog tot de dekolonisatie van 1958. Hun wegen kruisen licht en duister, macht en verlies. Het werk verbeeldt een alternatieve, associatieve geschiedenis waarin verleden en heden in elkaar overvloeien en de grenzen tussen overwinnaar en verliezer vervagen.
Het Srebrenica kunstwerk van Kerkvoorde, Don’t shoot the pianoplayer (2013), verwijst naar de val van Srebrenica en de rol van Dutchbat. In drie vergulde handscheppen, geplaatst op een zilveren voet, wordt machteloosheid tastbaar gemaakt. Deze installatiekunst verbindt ritueel, schuld en herinnering, en markeert een sleutelmoment in Van Kerkvoorde’s onderzoek naar moraal en collectief geheugen.
Playtime installatie toont het moment waarop landschap en planvorming elkaar raken. Het werk laat zien dat publieke ruimte onder druk staat. De vraag blijft hoe verstedelijking zich verhoudt tot de laatste groene zones. Ook maakt het duidelijk welke rol zichtbare aankondigingen spelen in deze verandering.
Deze installatie, gemaakt voor de manifestatie Ik heb geen zoon om mijn gedachtenis levend te houden in Kortenhoef, onderzoekt het moment waarop het lot onomkeerbaar wordt. Bezoekers betraden via een voetbalhek het werk en kozen — bewust of onbewust — de rol van dader of slachtoffer. De tekst op het hek verwees naar een zelfmoordaanslag in Jeruzalem (25-2-96, buslijn 18). Binnen toonden schilderijen dader en slachtoffer onder de douche, en het interieur van de bus. De titel verwijst naar Wagner én naar de stilte na geweld: Dein Schweigen Fass ich. Een werk over keuze, schuld en onherroepelijkheid.
Voor de kunstmanifestatie Doorbroken Lijn realiseerde ik een installatie op de Geniedijk in de Haarlemmermeer. De dijk werd aan weerszijden bedekt met zandzakken en overspannen door twee grote zeildoeken: aan de ene zijde een schildering van een familie, aan de andere soldaten. Het werk stelt vragen over strijd, herinnering en verantwoordelijkheid. Geïnspireerd door het Belgische oorlogsmonument De Dodengang verwijst het naar Srebrenica en de Nederlandse vredesmissie in Joegoslavië. In een tijd waarin oorlog als voltooid verleden werd beschouwd, wilde ik een visueel antwoord geven op de opmerking: ‘Hoe kun je werk maken over oorlog als je het zelf niet hebt meegemaakt?’
