De tentoonstelling verbeeldde de groeiende maatschappelijke angst sinds 2001, zichtbaar in de opkomst van de SUV als symbool van bescherming, controle en het ‘dikke ik’. De auto werd een mobiel pantser, een antwoord op onzekerheid in de openbare ruimte. Tegelijk heerst er angst op de weg: net Nederland binnen, vanaf de Duitse autobahn, word je direct geconfronteerd met gehaast en agressief rijgedrag. Welcome to Holland?
De tentoonstelling Memorial Images in het Centrum voor Beeldende Kunst Alphen aan den Rijn stelde de vraag hoe je herdenkt terwijl de ellende voortduurt. Mijn installatie Het Paradijs borduurde voort op Dein Schweigen Fass ich en werd mede geïnspireerd door een foto uit 1974 van het conflict op Cyprus: een dode soldaat, opgezwollen, bekeken met afschuw. De installatie spoelt de tijd terug: we zien de soldaat in zijn ochtendritueel – kleden, wassen, eten – vlak voor zijn dood. Zijn intieme handelingen worden geconfronteerd met het onafgebroken mediabombardement van geweld. Zo wordt oorlog teruggebracht tot menselijke proporties en blijft de centrale vraag staan: hoe herdenk je als het geweld nooit ophoudt?
Playtime installatie toont het moment waarop landschap en planvorming elkaar raken. Het werk laat zien dat publieke ruimte onder druk staat. De vraag blijft hoe verstedelijking zich verhoudt tot de laatste groene zones. Ook maakt het duidelijk welke rol zichtbare aankondigingen spelen in deze verandering.
Dit werk verbeeldt de razendsnel veranderende woonomgeving waarin ik leefde. Rond de eeuwwisseling transformeerde het landschap ingrijpend door grootschalige infrastructurele projecten zoals de HSL, de Polderbaan, snelweg A5 en het bedrijvengebied Beukenhorst. Wat ooit open ruimte was, werd stap voor stap opgeslokt door beton, verkeer en economische ambitie.
The Myth bestaat uit circa veertig schilderijen, gepresenteerd in een labyrintisch gebouw in Lelystad. Het werk draait om het stapelen van informatie: het koppelen van feiten tot een werkelijkheid die wringt. Geïnspireerd door de complottheorieën rond de Bijlmerramp — zoals ‘de mannen in de witte pakken’ — confronteert het werk de kijker met symbolen, tekens en alternatieve waarheden. Bij de installatie hoorden ook kaartjes in Pokémon-stijl, waarmee een gelaagd systeem van betekenis ontstaat. Zo wordt de kijker medeschepper van een mythe.
Onder de titel Der Tempo Mann maakte ik een serie schilderijen over rust en overbelasting. Uitgangspunt was een krantenkop uit de BILD-Zeitung: een man die fel ageerde tegen snelheidsbeperkingen, verongelukte met 200 km/u en vervolgens driemaal werd geëxploiteerd in de media — als activist, als slachtoffer, als verliezer. In mijn werk verbeeld ik kalmerende, persoonlijke gebaren: uitrekken, ogen wrijven, voetmassage. Bewegingen die ons kunnen terugbrengen in balans, als tegenbeeld van het opgejaagde bestaan.
Der Tempo Mann omvat een installatie, een muurschildering en een serie schilderijen over rust en overbelasting. De titel verwijst naar een krantenkop uit de BILD-Zeitung over een snelheidsduivel die dodelijk verongelukte en in de media driemaal werd geëxploiteerd: als activist, als slachtoffer en als morele waarschuwing. In contrast daarmee toon ik rustgevende, persoonlijke gebaren — uitrekken, ogen wrijven, een voetmassage. Bewegingsmomenten die troost bieden in een wereld waarin prestatiedwang en jachtigheid domineren. Het werk stelt de vraag: hoe vinden we rust in een cultuur die ons voortdurend opjaagt?
Deze videoinstallatie, o.a. getoond bij Arti et Amicitiae en Fort bij Asperen, legt een confronterende link tussen de oorlogsmisdaden in voormalig Joegoslavië en de Tweede Wereldoorlog. Centraal staat Arkan, leider van de beruchte Arkan Tigers, verantwoordelijk voor etnische zuiveringen. In een BBC-interview uit 1993 zegt hij: “Het kan me geen moer schelen dat ze me De Verschrikkelijke noemen.” De beelden worden begeleid door de openingsakte van Rienzi, Hitlers favoriete opera. Het werk toont hoe geweld, propaganda en ontmenselijking een terugkerend patroon vormen in de Europese geschiedenis.
Build Up, Pull Down is een serie schilderijen die reflecteert op opbouw en afbraak – fysiek, maatschappelijk en psychologisch. In krachtige beeldlagen toont het werk hoe structuren ontstaan, groeien en weer verdwijnen. De schilderijen waren onder andere te zien in Kunstcentrum De Twee Wezen in Enkhuizen. De titel verwijst naar de spanning tussen constructie en destructie, een terugkerend thema in mijn praktijk. Wat wordt opgebouwd, kan even gemakkelijk weer worden afgebroken.
The Moment is ontstaan uit mijn zomerse fietsreizen door Europa. Bij terugkomst tekende ik fragmenten van herinnering: wat zag ik toen ik vertrok, wat daarna, en wat volgde? Geheugen vervormt – sommige landschappen bleken bij herbezoek anders dan ik ze had verbeeld. In Kunstcentrum De Twee Wezen vormden die tekeningen een installatie: een stalen constructie met rug-aan-rug geplaatste panorama’s. De ene zijde toonde het riviertje de Drecht, mijn trainingsroute; de andere het stationsplein van Schiphol Plaza, mijn woonomgeving. Boven het geheel hing mijn fiets — het voertuig van vertrek en terugkeer, én van verbeelding.
